[UnS] | Yunus Ertürk

İnteraktif sanatçı Daniel Rozi, özel bir ortamda tahtaları belirli bir sistem ile kullanarak bir ayna meydana getirmiş. Bu ayna için 830 adet küçük tahta parçası ve tahtalar arasında kamera kullanılmış. Her bir ayrı tahta parçası farklı bir motora bağlı ve kameralardan gelen görüntüye göre bu motorlar tahtaları ve ışıkları hareket ettirerek görüntünün oluşmasını sağlıyor. Çok ilginç ve yaratıcı bir deneyim. Mutlaka izleyin.

Jim Denevan kumsalları kendi tuvali olarak kullanan bir sanatçı. Kum ile yaptığı değişik eserleri var. Sanatçının web sitesini ziyaret etmek için http://www.jimdenevan.com/

Kore doğumlu sanatçı Ran Hwang düğme ve raptiyelerle inanılmaz sanat eserleri oluşturuyor. Uzaktan bakınca kusursuz bir resim gibi görünen bu eserlere yakından baktığınızda raptiye ve düğmelerden oluştuğunu anlayabiliyorsunuz.

Eser sahibi sanatçı Ran Hwang

Instead of using ordinary buttons and pins to stitch up clothes, Korean-born artist Ran Hwang creates amazingly large installations of birds and cherry blossom trees. When you look up close, the amount of individual buttons is somewhat overwhelming, but from afar, the installation transforms into one breathtaking image.

“My immense wall installations are extremely time consuming and repetitive manual work,” says Hwang. “This is a form of meditative practice that helps me find my inner peace. Pins are used to hold buttons onto the surface to form a silhouetted image, or to disintegrate such image. No adhesive is used so the buttons are free to stay and move, which implies the genetic human tendency to be irresolute. I use buttons because they are common and ordinary, like the existence of human beings.”

“By hammering thousands of pins onto a wall, I discover significance of existence,” she adds. “Like the monks practicing Zen facing the wall, my work is a form of performance that leads to finding oneself.” Hwang graduated from the School of Visual Arts in NYC and has exhibited her work in New York, Paris and Seoul.

Hatırlıyorum.O gün doğum günüydü.Birlikte almıştık pastasını.Mumlarını üflemeden hemen önce tuttuğu dileği hala merak ediyorum.

On bir aydır aramıyor beni.Sesini duymak için bazen gizliden arayıp dinliyorum.

Ve susuyorum…

Halbuki o ayrılmak istememişti.Niye bitti?

Bu soruyu bana binlerce kez sormuştu.

Ama bitmişti işte…Ve şimdi unuttu belki de beni.

Ben hiç unutmadım oysaki seni…demek isterdim sustuklarımda.

Ama diyemedim…

Ben ona aşıktım.

Sandım ki her şey mükemmel olmak zorunda aşkı yaşamak için.Planladım aşkımı,yaşarken.

Her yaşanılan yeni bir taş misali,ellerimle yonttuğum bir kalıba girmek üzere olan küçük parçaydı…

Yanıldım ben…

Meğer planlanamayan şeyler de varmış hayatta…demek istedim ona hep.

Ama sustum.

Onu çok özledim ben.

On bir aydır aramıyor beni.

Halbuki dün taştan kalıbı alıp tüm parçaları yere dökmüştüm ben.’Niye aramıyorsun hala?’ diyecektim aradığımda.

O sırada fark ettim, yerdeki taşlar cevap vermişti bana:

BİTTİ.

Yunus Ertürk | Visual Arts
Yazı: Gamze Akçay

Yazılarımı takip et