[UnS] | Yunus Ertürk

Hatırlıyorum.O gün doğum günüydü.Birlikte almıştık pastasını.Mumlarını üflemeden hemen önce tuttuğu dileği hala merak ediyorum.

On bir aydır aramıyor beni.Sesini duymak için bazen gizliden arayıp dinliyorum.

Ve susuyorum…

Halbuki o ayrılmak istememişti.Niye bitti?

Bu soruyu bana binlerce kez sormuştu.

Ama bitmişti işte…Ve şimdi unuttu belki de beni.

Ben hiç unutmadım oysaki seni…demek isterdim sustuklarımda.

Ama diyemedim…

Ben ona aşıktım.

Sandım ki her şey mükemmel olmak zorunda aşkı yaşamak için.Planladım aşkımı,yaşarken.

Her yaşanılan yeni bir taş misali,ellerimle yonttuğum bir kalıba girmek üzere olan küçük parçaydı…

Yanıldım ben…

Meğer planlanamayan şeyler de varmış hayatta…demek istedim ona hep.

Ama sustum.

Onu çok özledim ben.

On bir aydır aramıyor beni.

Halbuki dün taştan kalıbı alıp tüm parçaları yere dökmüştüm ben.’Niye aramıyorsun hala?’ diyecektim aradığımda.

O sırada fark ettim, yerdeki taşlar cevap vermişti bana:

BİTTİ.

Yunus Ertürk | Visual Arts
Yazı: Gamze Akçay

Yazılarımı takip et