Artık bitti.
Biliyorum.
Kupkuruyum.
Donuğum.
Gülmüyorum.
Ağlamıyorum da.
Suskunum ve
Kanıyorum…
Yaram senin söylediğin gibi,
Bir bezle sarılacak kadar küçük değil.
Çok derin.
Kabuk bağlayıp, iyileşecek gibi değil.
Damlaları içinde beni boğabilecek kadar gaddar.
Biliyorum,sen hiç kanamadın bile.
Bu yüzden bu esip tutmalar,
Kırıp dökmeler,
Rahat rahat gürlemeler…
Şşş…Sus.Sessiz ol.
Bırak her bir damlayı özgür artık.
Ve git buradan.
Kapıyı yine açık unut.
Yeniden gelebileceğini düşüneyim,izin ver.
Korkma.
Artık bitti.
Biliyorum.
Yunus Ertürk | UnS Photography | 2009
yazı: Gamze Akçay
yazı: Gamze Akçay
Aylin Zeynep
15 Şubat 2009 02:07
Kapıyı yine açık tut,yeniden gelebileceğini düşüneyim izin ver...ne hoş ve ne gerçek bir cümle bu.Emeğine sağlık,güzel olmuş.
Aylin Zeynep
15 Şubat 2009 16:09
Vereceğim adresi diğeri ile değiştirirseniz sevinirim,iyi pazarlar...
http://aylinzeynepunlu.blogspot.com/
purkua
15 Şubat 2009 19:52
kanamanın ne demek olduğunu bilmişsin.. derin yaranın nasıl kanadığını, küçüklerin nasıl hemen kapandığını...
bazı yaralar kapanmaz,
bittiğini bilsek bile.
7.oda
12 Mart 2009 12:49
fotoğraf kelimelerin ardını bile anlatmış ..
mehbup
13 Mart 2009 12:23
çok güzel,hem şiir hemde resim..